កាលពីថ្ងៃទី៩កក្កដាកន្លងទៅនេះគ្រួសារខ្ញុំបានបាត់បង់នូវសមាជិកម្នាក់គឺ
លោកយាយទួតរបស់ខ្ញុំ។គាត់បានទទួលអនិច្ចកម្មក្នុងជន្មាយុ៨៨ឆ្នាំដោយ
ជរាពាធតែជាអកុសលខ្ញុំមិនចូលរួមបុណ្យសពរបស់គាត់ទៅវិញ។គាត់ជា
មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងគេព្រោះខ្ញុំធំដឹងក្តីបានដូចសព្វថ្ងៃនេះ
ក៏អាស្រ័យលើការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សារបស់គាត់ដែរគឺចាប់តាំងពីក្រោយ
ការចាប់កំណើតរបស់ខ្ញុំគាត់ជាអ្នករក្សាខ្ញុំឲ្យធំឡើងតែចុងក្រោយសូម្បី
តែមុខគាត់ចុងក្រោយក៏ខ្ញុំមិនបានឃើញផង។នេះជាវិប្បដិសារីដំបូង
ដែលខ្ញុំមិនដែលជួបប្រទះនៅក្នុងឆាកជីវិតរបស់ខ្ញុំចាប់តាំងពីតូចក្រូចឆ្មារ
រហូតដល់អាយុប៉ុណ្ណឹង។ដោយសារតែការមករៀននៅក្រៅប្រទេសនេះ
ខ្ញុំក៏ធ្លាប់គិតថារឿងនេះពិតជាអាចកើតឡើងតែហេតុអ្វីពេលណាមិន
កើតមកកើតពេលដែលខ្ញុំមិនអាចត្រលប់ទៅទាន់ចំពេលដែលមិន
អាចអវត្តមាននៅនាយសមុទ្រនេះទៅវិញ។គិតទៅមនុស្សគិតពិតជា
មិនដូចទេវតាគិតមែន ! ការសោកស្តាយនេះពិតជាមិនអាចបំភ្លេច
បានមែន តើខ្ញុំពិតជាមនុស្សអកត្តញ្ញូមែនទេ?? ពេលនេះពិត
ជាអាចឆ្លើយបានហើយ។តើខ្ញុំពិតជាមនុស្សគ្មានមនោសញ្ចេតនាមែនទេ???
វិប្បដិសារីដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន !!!
ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានមិត្តនារីម្នាក់បានគ្រើនរំលឹកខ្ញុំថាឈប់គិតរឿងនយោបាយទៅវាមិនបានស្អីទេវាមានតែងាប់ខ្លួនទៀត។នាងថាស្រុកខ្មែរវាចប់ហើយមិនអាចស្រោចស្រង់បានទេខំតែរៀនទៅកុំទៅគិតរឿងអត់ប្រយោជន៏នាំតែស្គមខ្លួន។គេថាខ្ញុំជាអ្នកនយោបាយតែខ្ញុំប្រកែកថា ខ្ញុំមិនមែនអ្នកនយោបាយនយោបោកអីទេ តែគេថាខ្ញុំនិយាយអីក៏មិនដែលជៀសឆ្ងាយពីនយោបាយដែរ។ខ្ញុំបានប្រាប់នាងថាវាជាតួនាទីរបស់ពលរដ្ឋម្នាក់ៗ ក្នុងនាមខ្ញុំជាយុវជនម្នាក់ខ្ញុំត្រូវតែចូលរួមរាល់សកម្មភាពសង្គមនិងមានសិទ្ឋិបញ្ចេញយោបល់។តែនាងនៅតែថាខ្ញុំកែលែងបានហើយឳស្រុកខ្មែរអើយបើបុគ្គលម្នាក់គិតតែមួយពោះមិនយូរមិនឆាប់ទេសាបសូន្យហើយ។ចុងក្រោយទើបដឹងថានាងនិយាយត្រូវ យើងទេដែលល្ងង់ប្រកែកយកតែឈ្នះមិនចេះនិយាយហេតុផលបើគេយល់ម្តេចមិនបាច់យើងពន្យល់ឲ្យស្តាប់ក៏គេចេះគិតដែរ៕
ឆ្នាំ២០១៣ជាឆ្នាំដែលខ្ញុំត្រូវចាប់យកអ្វីដែលថ្មី ព្រោះថាកាលពីឆ្នាំ២០១២ ខ្ញុំហាក់បីដូចជាស៊យខ្លាំងណាស់មានជម្ងឺរ៉ាំរ៉ៃ ពេញខ្លួនព្យាបាលមួយមានមួយកើតថ្មីទៀតហើយប្រឡងធ្លាក់ក៏ច្រើនមុខ។តែឆ្នាំនេះជាឆ្នាំថ្មីអ្វីគ្រប់យ៉ាងក៏ថ្មី ចិត្តគំនិតថ្មី ដំណេះស្រាយថ្មី សិរីសួស្តី សុភមង្គល លែងឈឺទៀតហើយ ខ្ញុំសន្យាថាពរជ័យឆ្នាំថ្មីនេះនឹងជម្រុញខ្ញុំឲ្យពុះពារគ្រប់ឧបសគ្គដើម្បីជ័យដ៏
ធំធេញនៅឆ្នាំថ្មីនេះ។
No comments
No comments