6:27 AM - 
No comments
No comments
សោកស្តាយមួយជីវិត!
លោកយាយទួតរបស់ខ្ញុំ។គាត់បានទទួលអនិច្ចកម្មក្នុងជន្មាយុ៨៨ឆ្នាំដោយ
ជរាពាធតែជាអកុសលខ្ញុំមិនចូលរួមបុណ្យសពរបស់គាត់ទៅវិញ។គាត់ជា
មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងគេព្រោះខ្ញុំធំដឹងក្តីបានដូចសព្វថ្ងៃនេះ
ក៏អាស្រ័យលើការចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សារបស់គាត់ដែរគឺចាប់តាំងពីក្រោយ
ការចាប់កំណើតរបស់ខ្ញុំគាត់ជាអ្នករក្សាខ្ញុំឲ្យធំឡើងតែចុងក្រោយសូម្បី
តែមុខគាត់ចុងក្រោយក៏ខ្ញុំមិនបានឃើញផង។នេះជាវិប្បដិសារីដំបូង
ដែលខ្ញុំមិនដែលជួបប្រទះនៅក្នុងឆាកជីវិតរបស់ខ្ញុំចាប់តាំងពីតូចក្រូចឆ្មារ
រហូតដល់អាយុប៉ុណ្ណឹង។ដោយសារតែការមករៀននៅក្រៅប្រទេសនេះ
ខ្ញុំក៏ធ្លាប់គិតថារឿងនេះពិតជាអាចកើតឡើងតែហេតុអ្វីពេលណាមិន
កើតមកកើតពេលដែលខ្ញុំមិនអាចត្រលប់ទៅទាន់ចំពេលដែលមិន
អាចអវត្តមាននៅនាយសមុទ្រនេះទៅវិញ។គិតទៅមនុស្សគិតពិតជា
មិនដូចទេវតាគិតមែន ! ការសោកស្តាយនេះពិតជាមិនអាចបំភ្លេច
បានមែន តើខ្ញុំពិតជាមនុស្សអកត្តញ្ញូមែនទេ?? ពេលនេះពិត
ជាអាចឆ្លើយបានហើយ។តើខ្ញុំពិតជាមនុស្សគ្មានមនោសញ្ចេតនាមែនទេ???
វិប្បដិសារីដែលមិនអាចបំភ្លេចបាន !!!